خوشا دل‌هاي خوش، جان‌هاي خرسند

غم دنيا نخواهد يافت پايان

خوشا در بر رخ شادي‌گشايان

 

خوشا دل‌هاي خوش، جان‌هاي خرسند

خوشا نيروي هستي‌زاي لبخند

 

خوشا لبخند شادي‌آفرينان

كه شادي رويد از لبخند اينان

 

نمي‌داني- دريغا- چيست شادي

كه مي‌گويي: به گيتي نيست شادي

 

نه شادي از هوا بارد چو باران

كه جامي پر كني  از جويباران

 

نه شادي را به دكان مي‌فروشند

كه سيل مشتري بر آن بجوشند

 

چه خوش فرمود آن پير خردمند

وزين خوشتر نباشد در جهان پند

 

اگر خونين دلي از جور ايام

« لب خندان بياور چون لب جام»

 

 

به پيش اهل دل گنجي‌ست شادي

كه دستاورد بي‌رنجي ست شادي

 

به آن كس مي‌دهد اين گنج گوهر

كه پيش آرد دلي لبخندپرور

 

به آن كس مي‌رسد زين گنج بسيار

كه باشد شادماني را سزاوار

 

نه از اين جفت و از آن طاق يابي

كه شادي را به استحقاق يابي

 

جهان در بر رخ  انسان نبندد

به روي هر كه خندان است خندد

 

چو گل هرجا كه لبخند آفريني

به هر سو رو كني لبخند بيني

 

چه اشكت همنفس باشد، چه لبخند

ز عمرت لحظه لحظه مي‌ربايند

 

گذشت لحظه را آسان نگيري

چو پايان يافت پايان مي‌پذيري

 

مشو در پيچ و تاب رنج و غم گم

به هر حالت تبسم كن، تبسم!

زنده یاد فریدون مشیری

من دلم می خواهد؟

 

 من دلم مي خواهد

 

خانه اي داشته باشم پر دوست

 

کنج هر ديوارش

 

دوستهايم بنشينند آرام

 

گل بگو گل بشنو

 

هرکسي مي خواهد

 

وارد خانه پر عشق و صفايم گردد

 

يک سبد بوي گل سرخ

 

به من هديه کند

 

شرط وارد گشتن

 

شست و شوي دلهاست

 

شرط آن داشتن

 

يک دل بي رنگ و رياست

 

بر درش برگ گلي مي کوبم  

 

روي آن با قلم سبز بهار

 

مي نويسم اي يار

 

خانه ي ما اينجاست

 

تا که سهراب نپرسد ديگر

 

" خانه دوست کجاست؟ "

 

 

فريدون   مشيري

                        

قلب مادر

قلب مادر

داد معشوقه به عاشق پیغام                                      که کند مادر تو با من جنگ

هر کجا ببیندم از دور                                                 چهره پر چین و جبین پر آژنگ

با نگاه غضب آلوده زند                                               بر دل نازک من بیر خدنگ

از در خانه مرا طرد کند                                              هچمو سنگ از دهن قلما سنگ

مادر سنگ دلت تا زنده است                                     شهد در کام من و توست شرنگ

نشوم یک دل و یک رنگ تورا                                      تا نسازی دل او از خون رنگ

گر تو خواهی به وصالم برسی                                   باید این ساعت بی خوف و درنگ

روی و سینه ی تنگش بدری                                      دل برون آری از آن سینه ی تنگ

گرم و خونین به منش باز آری                                    تا برد زآینه ی قلبم زنگ

عاشق بی خرد ناهنجار                                           نه بل آن فاسق بی عصمت و ننگ

حرمت مادری از یاد ببرد                                            مست از باده و دیوانه ز بنگ

رفت و مادر را افکند به خاک                                      سینه بدرید و دل آورد به چنگ

قصد سر منزل  معشوقه نمود                                    دل مادر به کفش چون نارنگ

از قضا خورد دم در به زمین                                       و اندکی رنجه شد او را آرنگ

آن دل گرم که جان داشت هنوز                                  اوفتاد از کف آن بی فرهنگ

از زمین باز چو برخاست نمود                                    پی برداشتن دل آهنگ

دید کز آن دل آغشته به خون                                     آید آهسته برون این آهنگ

آه دست پسرم یافت خراش                                     وای پای پسرم خورد به سنگ

شعر زیبا قلب مادر از ایرج میرزا

بيا منو ياري بكن

چشم من بیا منو یاری بکن

گونه هام خشکیده شد کاری بکن

غیر گریه مگه کاری میشه کرد

کای از ما نمی یاد زاری بکن

اون که رفته دیگه هیچ وقت نمیاد

تا قیامت دل من گریه میخواد

هرچی دریا رو زمین داره خدا

با تموم ابرای آسمونا

کاشکی می داد همه رو به چشم من

تا چشمام به حال من گریه کنن

اون که رفته دیگه هیچ وقت نمیاد

تا قیامت دل من گریه میخواد

قصه گذشته های خوب من

خیلی زود مث یه خواب تموم شدن

حالا باید سر رو زانوم بذارم

تا قیامت اشک حسرت ببارم

دل هیشکی مث من غم نداره

مث من غربت و ماتم نداره

حالا که گریه دوای دردمه

چرا چشمم اشکشو کم میاره

خورشید روشن مارو دزدیدن

زیر اون ابرای سنگی کشیدن

همه جا رنگ سیاه ماتمه

فرصت موندنمون خیلی کمه

اون که رفته دیگه هیچ وقت نمیاد

تا قیامت دل من گریه میخواد

سرنوشت چشاش کوره نمی بینه

زخم خنجرش می مونه تو سینه

لب بسته سینه غرق به خون

قصه موندن آدم همینه

اون که رفته دیگه هیچ وقت نمیاد

تا قیامت دل من گریه میخواد

وقتي تو نيستي

وقتی تو با من نیستی از من چه می ماند؟

از من جز این هر لحظه فرسودن چه می ماند؟

از من چه می ماند؟ جز این تکرار پی در پی

تکرار من در من ؛ مگر از من چه می ماند؟

غیر از خیالی خسته از تکرار تنهایی

غیر از غباری در لباس تن چه می ماند؟

از روزهای دیر بی فردا چه می آید؟

ازلحظه های رفته ی روشن چه می ماند؟

وقتی تو با من نیستی از من چه می ماند؟

از من جز این هر لحظه فرسودن چه می ماند؟

از من چه می ماند؟ جز این تکرار پی در پی

تکرار من در من ؛ مگر از من چه می ماند؟

از من اگر کوهم؛ اگر خورشید؛ اگر دریا

بی تو میان قاب پیراهن چه می ماند؟

بی تو چه فرقی می کند دنیای تنها را

غیر از غبار و آدم و آهن چه می ماند؟

وقتی تو با من نیستی از من که می پرسد؟

از شعر و شاعر جز شب و شیون چه می ماند؟

وقتی تو با من نیستی از من چه می ماند؟

از من جز این هر لحظه فرسودن چه می ماند؟

از من چه می ماند؟ جز این تکرار پی در پی

تکرار من در من ؛ مگر از من چه می ماند؟

شاهنامه فردوسي

به نام خداوند جان و خرد خداوند نام و خداوند جای خداوند کیوان و گردان سپهر ز نام و نشان و گمان برترست به بینندگان آفریننده را نیابد بدو نیز اندیشه راه سخن هر چه زین گوهران بگذرد خرد گر سخن برگزیند همی ستودن نداند کس او را چو هست خرد را و جان را همی سنجد اوی بدین آلت رای و جان و زبان به هستیش باید که خستو شوی پرستنده باشی و جوینده راه توانا بود هر که دانا بود از این پرده برتر سخن​گاه نیست

کزین برتر اندیشه برنگذرد خداوند روزی ده رهنمای فروزنده ماه و ناهید و مهر نگارنده​ی بر شده پیکرست نبینی مرنجان دو بیننده را که او برتر از نام و از جایگاه نیابد بدو راه جان و خرد همان را گزیند که بیند همی میان بندگی را ببایدت بست در اندیشه​ی سخته کی گنجد اوی ستود آفریننده را کی توان ز گفتار بی​کار یکسو شوی به ژرفی به فرمانش کردن نگاه ز دانش دل پیر برنا بود ز هستی مر اندیشه را راه نیست